▼☼ ▼☼پورتال آموزشی زبان انگلیسی▼☼ ▼☼

Title:     About Barbers

All things change except barbers, the ways of barbers, and the surroundings of barbers. These never change. What one experiences in a barber's shop the first time he enters one is what he always experiences in barbers' shops afterward till the end of his days. I got shaved this morning as usual. A man approached the door from Jones Street as I approached it from Main--a thing that always happens. I hurried up, but it was of no use; he entered the door one little step ahead of me, and I followed in on his heels and saw him take the only vacant chair, the one presided over by the best barber. It always happens so. I sat down, hoping that I might fall heir to the chair belonging to the better of the remaining two barbers, for he had already begun combing his man's hair, while his comrade was not yet quite done rubbing up and oiling his customer's locks. I watched the probabilities with strong interest. When I saw that No. 2 was gaining on No. 1 my interest grew to solicitude. When No. 1 stopped a moment to make change on a bath ticket for a new-comer, and lost ground in the race, my solicitude rose to anxiety. When No. 1 caught up again, and both he and his comrade were pulling the towels away and brushing the powder from their customers' cheeks, and it was about an even thing which one would say "Next!" first, my very breath stood still with the suspense. But when at the culminating moment No. 1 stopped to pass a comb a couple of times through his customer's eyebrows, I saw that he had lost the race by a single instant, and I rose indignant and quitted the shop, to keep from falling into the hands of No. 2; for I have none of that enviable firmness that enables a man to look calmly into the eyes of a waiting barber and tell him he will wait for his fellow-barber's chair.

I stayed out fifteen minutes, and then went back, hoping for better luck. Of course all the chairs were occupied now, and four men sat waiting, silent, unsociable, distraught, and looking bored, as men always do who are waiting their turn in a barber's shop. I sat down in one of the iron-armed compartments of an old sofa, and put in the time far a while reading the framed advertisements of all sorts of quack nostrums for dyeing and coloring the hair. Then I read the greasy names on the private bayrum bottles; read the names and noted the numbers on the private shaving-cups in the pigeonholes; studied the stained and damaged cheap prints on the walls, of battles, early Presidents, and voluptuous recumbent sultanas, and the tiresome and everlasting young girl putting her grandfather's spectacles on; execrated in my heart the cheerful canary and the distracting parrot that few barbers' shops are without. Finally, I searched out the least dilapidated of last year's illustrated papers that littered the foul center-table, and conned their unjustifiable misrepresentations of old forgotten events.

At last my turn came. A voice said "Next!" and I surrendered to--No. 2, of course. It always happens so. I said meekly that I was in a hurry, and it affected him as strongly as if he had never heard it. He shoved up my head, and put a napkin under it. He plowed his fingers into my collar and fixed a towel there. He explored my hair with his claws and suggested that it needed trimming. I said I did not want it trimmed. He explored again and said it was pretty long for the present style--better have a little taken off; it needed it behind especially. I said I had had it cut only a week before. He yearned over it reflectively a moment, and then asked with a disparaging manner, who cut it? I came back at him promptly with a "You did!" I had him there. Then he fell to stirring up his lather and regarding himself in the glass, stopping now and then to get close and examine his chin critically or inspect a pimple. Then he lathered one side of my face thoroughly, and was about to lather the other, when a dog-fight attracted his attention, and he ran to the window and stayed and saw it out, losing two shillings on the result in bets with the other barbers, a thing which gave me great satisfaction. He finished lathering, and then began to rub in the suds with his hand.

He now began to sharpen his razor on an old suspender, and was delayed a good deal on account of a controversy about a cheap masquerade ball he had figured at the night before, in red cambric and bogus ermine, as some kind of a king. He was so gratified with being chaffed about some damsel whom he had smitten with his charms that he used every means to continue the controversy by pretending to be annoyed at the chaffings of his fellows. This matter begot more surveyings of himself in the glass, and he put down his razor and brushed his hair with elaborate care, plastering an inverted arch of it down on his forehead, accomplishing an accurate "Part" behind, and brushing the two wings forward over his ears with nice exactness. In the mean time the lather was drying on my face, and apparently eating into my vitals.

Now he began to shave, digging his fingers into my countenance to stretch the skin and bundling and tumbling my head this way and that as convenience in shaving demanded. As long as he was on the tough sides of my face I did not suffer; but when he began to rake, and rip, and tug at my chin, the tears came. He now made a handle of my nose, to assist him shaving the corners of my upper lip, and it was by this bit of circumstantial evidence that I discovered that a part of his duties in the shop was to clean the kerosene-lamps. I had often wondered in an indolent way whether the barbers did that, or whether it was the boss.

About this time I was amusing myself trying to guess where he would be most likely to cut me this time, but he got ahead of me, and sliced me on the end of the chin before I had got my mind made up. He immediately sharpened his razor--he might have done it before. I do not like a close shave, and would not let him go over me a second time. I tried to get him to put up his razor, dreading that he would make for the side of my chin, my pet tender spot, a place which a razor cannot touch twice without making trouble; but he said he only wanted to just smooth off one little roughness, and in the same moment he slipped his razor along the forbidden ground, and the dreaded pimple-signs of a close shave rose up smarting and answered to the call. Now he soaked his towel in bay rum, and slapped it all over my face nastily; slapped it over as if a human being ever yet washed his face in that way. Then he dried it by slapping with the dry part of the towel, as if a human being ever dried his face in such a fashion; but a barber seldom rubs you like a Christian. Next he poked bay ruin into the cut place with his towel, then choked the wound with powdered starch, then soaked it with bay rum again, and would have gone on soaking and powdering it forevermore, no doubt, if I had not rebelled and begged off. He powdered my whole face now, straightened me up, and began to plow my hair thoughtfully with his hands. Then he suggested a shampoo, and said my hair needed it badly, very badly. I observed that I shampooed it myself very thoroughly in the bath yesterday. I "had him" again. He next recommended some of "Smith's Hair Glorifier," and offered to sell me a bottle. I declined. He praised the new perfume, "Jones's Delight of the Toilet," and proposed to sell me some of that. I declined again. He tendered me a tooth-wash atrocity of his own invention, and when I declined offered to trade knives with me.

He returned to business after the miscarriage of this last enterprise, sprinkled me all over, legs and all, greased my hair in defiance of my protest against it, rubbed and scrubbed a good deal of it out by the roots, and combed and brushed the rest, parting it behind, and plastering the eternal inverted arch of hair down on my forehead, and then, while combing my scant eyebrows and defiling them with pomade, strung out an account of the achievements of a six-ounce black-and-tan terrier of his till I heard the whistles blow for noon, and knew I was five minutes too late for the train. Then he snatched away the towel, brushed it lightly about my face, passed his comb through my eyebrows once more, and gaily sang out "Next!"

This barber fell down and died of apoplexy two hours later. I am waiting over a day for my revenge--I am going to attend his funeral.

-THE END-
Samuel Clemens] Mark Twain's short story: About Barbers

===============================================

درباره سلمانی‎ها

همه چیز عوض شده بود بجز سلمانی‎ها، مسیر و محوطه آنها دست نخورده باقی مانده بود. اینها هیچ وقت تغییر نمی‎کنند. هر چیزی که در سلمانی برای اولین بار برای فرد اتفاق می‎افتد تا آخر روز در سلمانی‎های دیگر نیز رخ می‎دهد. طبق معمول، امروز صبح هم اصلاح داشتم. به محض اینکه از خیابان اصلی به خیابان جونز رسیدم.

مردی هم همزمان به آن نقطه رسید، همیشه همین طور است. شتاب کردم، ولی فایده‎ای نداشت، او یک گام کوچک زودتر از من پایش را داخل مغازه گذاشت و من به دنبال وی وارد شدم و دیدم که او تنها صندلی خالی را اشغال کرد، صندلی که بهترین آرایشگر مسئولیت آنرا به عهده داشت.

همیشه همین طور می‎شود. نشستم به امید اینکه شاید دو آرایشگر خوب باقیمانده نصیبم شوند و روی صندلی آنها اصلاح شوم، چون وی تازه شروع به شانه کردن موهای مشتری‎اش کرده بود. در حالیکه همکارش هنوز کاملاً موهای مشتری‎اش را وارسی نکرده بود و سرش را روغن نمالیده بود با رغبت فراوان احتمالات را در نظر می‎گرفتم.

وقتی دیدم شماره 2، صندلی شماره 1 را بدست آورد، اشتیاقم تبدیل به دل نگرانی شد.

وقتی شماره 1 اندکی صبر کرد تا تغییراتی در برگه استحمام تازه واردی ایجاد کند و از مسابقه عقب  ماند. دل نگرانی‎ام تا اضطراب اوج گرفت.

وقتی شماره 1 دوباره سرعت گرفت و با دستیارش صورت مشتری را با حوله پاک می‎کردند و بقایای پودر را از گونه‎های او زدودند.

درست در نقطه اوج شماره 1 مکثی کرد تا چندین بار شانه را از میان ابروان مشتری‎اش عبور دهد، دیدم که مسابقه را با فاصله اندکی باخت. با اوقات تلخی بلند شدم و مغازه را ترک کردم، تا زیر دست شماره 2 نیافتم.

چون من چنین قدرت رشک آور مردانه‎ای را ندارم که قادر باشم با متانت در چشمان آرایشگر منتظر نگاه کنم و بگویم صبر می‎کنم همکارتان کارم را انجام دهد.

یک ربع ساعت بیرون منتظر ماندم و با امید شانس بهتر به مغازه برگشتم. البته تمام صندلی‎ها اکنون اشغال شده بود. و چهار مرد منتظر نشسته بودند، ساکت، منزوی، ناراحت، و کسل، مثل همه مردانی که در سلمانی می‎نشینند تا نوبتشان شود.

روی یکی از دسته‎های فلزی مبلی نشستم، و مدتی را با خواندن انواع تبلیغات دروغین رنگ موها سپری کردم. بعد به اسامی دهن پر کن روی بطری‎های عجیب و غریب افترشیو نگاهی  انداختم؛ اسامی را خواندم و شماره آنها را روی ظرف‎های اصلاح خصوصی درون قفسه یادداشت کردم؛

علامتها و نوشته‎های بی ارزشی روی دیوار، بطری‎ها، عکس رئیس جمهور جدید، عکس شهوت انگیز زن خوابیده پادشاه، و عکس حلال آور و همیشگی دخترک جوانی که عینک پدر بزرگش را به چشم زده است را از نظر گذراندم؛ در دل از قناری آواز خوان و طوطی دیوانه کننده تنفر داشتم که سلمانی‎های اندکی بدون آن سر می‎کنند. در نهایت، در میان روزنامه‎های زرد شده سال گذشته که روی میز وسطی پهن شده بودند به جستجو پرداختم و تناسیر جعلی و غیر منصفانه رویدادهای قدیمی و فراموش شده را به خاطر سپردم.

بالاخره نوبت به من رسید. صدایی گفت: «بعدی!» و البته من به شماره 2 واگذار شدم. با فروتنی گفتم عجله دارم، و این آنچنان روی کار وی تأثیر گذاشت که گویی تا به حال این جمله را نشنیده بود. سرم را به طرف بالا پرتاب کرد و پیش بندی زیر آن قرار داد. انگشتانش را در یقه‎ام فرو کرد و حوله‎ای در آنجا نصب کرد.

با پنجه‎هایش در میان موهایم به کاوش پرداخت و پیشنهاد مرتب کردن داد. گفتم کوتاهی نمی‎خواهم. دوباره وارسی‎اش کرد و گفت برای مد جدید خیلی بلند است ـ بهتر است کمی کوتاهش کنید؛ مخصوصاً این پشت کوتاهی می‎خواهد. گفتم همین دو هفته پیش کوتاهش کردم.

با تفکر یک لحظه‎ای به آن اشتیاق نشان داد و سپس با حالتی پست انگارانه پرسید: «چه کسی کوتاهش کرده؟» بی معطلی جواب دادم: «کار خودتان است»، حالش را گرفتم. بعد به سراغ هم زدن کف صابون رفت و خود را در شیشه نگاه می‎کرد.

گهگاهی می‎ایستاد و جلو می‎رفت تا چانه‎اش یا کودک روی آنرا وارسی کند. یک طرف صورتم را کاملاً کف مالی کرد و می‎خواست طرف دیگر را بزند که دعوای خیابانی توجه او را جلب کرد. به طرف پنجره رفت. ایستاد و آنرا نظاره کرد و دو شیلینگ سر شرط بندی برنده دعوا با دیگر سلمانی باخت، که مرا بسیار سر ذوق آورد. کف مالی تمام شد و سپس آنرا با دستانش روی صورتم مالش داد.

حال تیغ صورت تراشی را با بند شلوار قدیمی تیز کرد، و در مورد بگو مگویی در مهمانی بالماسکه دیشب خود صحبت می‎کرد که در آن شنل قرمز و خز قلابی پوشیده بود تا خود را به صورت پادشاهی در بیاورد. از اینکه چند خانم او را دست انداخته بودند خیلی خوشحال به نظر می‎رسید که او نیز آنها را با جذابیت خود، خرد کرده بود.

از هر وسیله‎ای برای ادامه بگو مگو استفاده کرده بود و وانمود کرده بود از اینکه دوستانش را دست انداخته‎اند، آزرده شده است.

این مسئله وی را بیشتر وادار می‎کرد خود را در شیشه نظاره کند. پس تیغ اصلاح را زمین گذاشت و با دقت استادانه‎ای موهایش را شانه زد. قوس وارونه‎ای از آنرا بر پیشانی خود ضماد کرد.

«قسمت» دقیقی از آنرا به پشت برد، و با دقت خاصی دو طرف سر خود را تا بالای گوش شانه زد. دیگر کف صابون روی صورتم داشت خشک می‎شد و گویی رگهایم آنرا می‎مکیدند.

اکنون وقت تراشیدن بود. انگشتانش را در چهره فرو می‎کرد تا پوستم را بکشد و سرم را به این طرف و آن طرف می‎چرخاند و می‎لغزاند تا راحتی مورد نیاز اصلاح بدست آید. تا وقتی که روی قسمتهای محکم صورتم کار می‎کرد، دردی احساس نکردم، ولی وقتی شروع به خراشیدن و پاره کردن و شکافتن چانه‎ام رسید. اشکایم جاری شد.

حالا از بینی‎ام به عنوان دسته‎ای استفاده می‎کرد تا به وی در تراشیدن گوشه های لب بالایم کمک کند و با این مدرک تصادفی بود که فهمیدم یکی از وظایف او در سلمانی، تمیز کردن چراغ نفتی است. همیشه از خودم می‎پرسید که آیا آرایشگرها این کار را انجام می‎دهند یا مدیر.

در این زمان خود را سرگرم کرده بودم به حدس زدن اینکه، این بار او می‎خواهد کجای مرا ببرد، ولی او بر من سبقت گرفت و پیش از آنکه تصمیم بگیرم، زیر چانه‎ام را قاچ داد. بلافاصله تیغ را تیز کرد ـ شاید این کار را قبلاً نکرده بود.

اصلاح تمیز دوست ندارم و به او اجازه ندادم دوباره بالای سرم بیاید. سعی کردم وادارش کنم تیغ خود را غلاف کند. از ترس اینکه مبادا به طرف چانه‎ام برود.

به طرف خال حساسم، جایی که تیغی آنرا دوبار لمس نمی‎کند مگر اینکه مشکلی درست کند، ولی او گفت فقط می‎خواهد کمی از زبری‎ها را صاف کند؛ در همین زمان تیغ خود را از وسط منطقه ممنوعه گذراند، و جای جوشی ترسیده از اصلاح تمیز، با سوزشی فراوان بالا آمد و به نداها پاسخ داد. حالا حوله‎اش را در افتر شیو خیساند و آنرا با صدای چلب و چلوپ روی کل صورتم انداخت؛

آنچنان که گویی بشریت تا کنون صورتش را این گونه می‎شسته. سپس دوباره با قسمت خشک حوله آنرا خشک کرد. چنان که گویی انسان صورت خود را تا کنون با چنین روشی خشک می‎کرده: ولی یک آرایشگر به ندرت شما را مثل مسیحیان مالش می‎دهد.

بعد با حوله‎اش افترشیو جراحت را روی منطقه بریده شده گذاشت، سپس با پودر نشاسته زخم را محکم کرد. و دوباره آن را با افتر شیو خیساند، و بدون شک اگر از کوره در نمی‎رفتم و تقاضا نمی‎کردم آنرا برای همیشه مالش می‎داد و پودر می‎زد. حال کل صورتم را پودر زد، راست نشاندم، و با تفکر موهایم را با دستانش شخم می‎زد. بعد یک شامپو معرف کرد و گفت موهایم بد جوری به آن احتیاج دارند، خیلی بد.

گفتم که خودم دیروز در حمام از آن استفاده کرده‎ام.

«آنراز دوام» . سپس او «جلا دهنده موی اسمیت» را پیشنهاد کرد.

و قصد فروش یک بطری از آنرا داشت. رد کردم. از عطر آرایشی دلایت جونز تعریف کرد و پیشنهاد خرید آنرا به من داد. دوباره رد کردم. خمیر دندان زحمات اختراعی خودش را ارائه داد، پس از رد کردن من. قصد تجارت چاقو با من را داشت. پس از عدم توفیق این آخرین معامله رفت تا به کار خود برسد، سر تا پایم را آب پاشی کرد.

با بی اعتنایی موهایم را بر خلاف خواسته‎ام، به طرف عقب روغن مالی کرد. مقداری از ریشه‎های آنرا مالش و سایش داد و بقیه‎اش را شانه و بررسی کرد و به عقب هل داد و قوسی از طره آنرا روی پیشانی‎ام چسباند.

و سپس در حالی که ابروهای کم پشتم را شانه می‎زد و به پماد می‎آلود، مقداری از آن پماد قهوه‎ای سوخته را مالش داد تا اینکه سوتها برای اعلام ساخت دوازده ظهر به صدا در آمدند و من فهمیدم که پنج دقیقه است برای رسیدن به قطار دیر شده، سپس او حوله را برداشت و به آرامی روی صورتم مالید. دوباره شانه را از میان ابروهایم عبور داد و با خوشحالی آواز سر داد: «بعدی!»

این آرایشگر دو ساعت بعدش افتاد و بر اثر سکته ناقص مرد. دنبال روزی می‎گردم تا از او انتقام بگیرم ـ و می‎خواهم در مراسم تشییع جنازه‎اش شرکت کنم.